Inloggen
U bent niet ingelogd. Inloggen
Categorieën
Alle categorieën Leren van topcoaches Seniorentraining Juniorentraining Pupillentraining Vrouwen- en meisjestraining Keeperstraining Conditie- en coördinatietraining Techniektraining voetbal Technisch beleid voor voetbalclubs Communiceren & leiderschap Voetbaltactiek Boekenoverzicht Webcolleges
Tussenrapport: Het Nederlands Elftal van Frank de Boer
| Bedankt voor uw mening!
Vrijdag 16 Oktober 2020
 
De eerste interlandperiode van Frank de Boer zit er op. De nieuwe bondscoach zal met gemixte gevoelens terugkijken op de drie interlands die zijn gespeeld. Aan de ene kant zal hij teleurgesteld zijn over het resultaat en het spel tegen Mexico (0-1 verlies) en Bosnië (0-0). Aan de andere kant zal hij relatief tevreden zijn met het gelijkspel tegen Italië. In deze analyse kijken we terug op Frank de Boer zijn eerste periode als bondscoach.
 
Tekst: Thom Bleijerveld
 
1.Het 1:4:3:3 PNA / 1:4:1:4:1 experiment
 
“Ik wil de lijn die onder hem is ingezet volgen. Iedereen is nu tevreden, dan zou het raar zijn als ik ineens in een heel ander systeem ga spelen. In eerst instantie ga ik inventariseren, praten met mensen. Wat gaat goed, wat kan misschien beter? Daar ga ik rustig naar kijken.”
 
Dit zegt De Boer bij zijn aanstelling als bondscoach van het Nederlands Elftal. Hij wil verder waar Ronald Koeman gebleven is, maar zal geen Koeman 2.0 worden. Al tijdens de eerste interland tegen Mexico wordt duidelijk dat De Boer vooral geen Koeman 2.0 wil worden. In plaats vanuit de vertrouwde 1:4:2:3:1 formatie te starten, begint het team ditmaal vanuit een 1:4:3:3 formatie met de punt naar achteren.
 
In de onderstaande diagram is de opstelling van de interland tegen Mexico te zien. Wat opvalt aan deze opstelling, is dat er maar drie spelers in de basis staan die ook tegen Bosnië zijn gestart. De vraag is dus of dit een formatie is die De Boer het beste vindt passen bij de kwaliteiten van deze elf spelers, of dat hij in de toekomst zijn elftal liever vanuit een 1:4:3:3 formatie ziet spelen.
 

Foto 1: De opstelling van Nederland tegen Mexico.
 
Wat opvalt binnen deze formatie is dat het team vaak wat verder wordt teruggedrongen dan in het tijdperk Koeman. De aanvallers zetten wel hoog druk op de tegenstander, maar de afstemming met de rest van het team is niet ideaal. Hierdoor heeft het hoge drukzetten vaak niet het gewenste resultaat.
 
 Het team staat daarom vaak rond de middenlijn en probeert daar, vanuit een 1:4:1:4:1 formatie, druk te geven op de bal. In de onderstaande foto is deze organisatie goed terug te zien. De twee buitenspelers zakken terug naast de aanvallende middenvelders. Zo kunnen zij de backs van de tegenstander altijd blijven zien. De controlerende middenvelder, Koopmeiners, staat vlak achter deze vier middenvelders.
 

Foto 2: Nederland verdedigt vanuit een 1:4:1:4:1 formatie.
 
Aanvallend zien we ook de verschillen terug met het tijdperk Koeman. Onder Koeman wilde het Nederlands Elftal “meerdere 10’nen” creëren. Dit houdt in dat een van de twee buitenspelers naar binnen komt, om zich naast de aanvallende middenvelder te positioneren. In de onderstaande foto zien we daar een mooi voorbeeld van. In de wedstrijd tegen Wit-Rusland komt rechtsbuiten Bergwijn naast aanvallende middenvelder Wijnaldum te spelen. Hierdoor ontstaat er een vierkant op het middenveld.
 

Foto 3: De twee nummers 10 onder Koeman.
 
Het voordeel van deze manier van positioneren is dat er altijd veel pass-opties zijn in de as van het veld. Als de tegenstander zich hier niet op aanpast, kan Nederland zo door richting het doel. Doen ze dit wel en proberen ze de as dicht te houden, kan Nederland 1-tegen-1 situaties creëren aan de zijkant.
 
De Boer vult dit anders in. Vanuit zijn 1:4:3:3 formatie met de punt naar achteren zijn er veel positiewisselingen. De aanvallende middenvelders, in het bijzonder Van de Beek, gaan vaak diep. De buitenspelers komen ook veel naar binnen toe om van daaruit diep te gaan.
 

Foto 4: De organisatie van Nederland voor de bal
 
Het nadeel van deze veldbezetting is echter dat er weinig spelers op het middenveld aanspeelbaar zijn. Koopmeiners zakt regelmatig tussen de centrale verdedigers uit, waardoor eigenlijk alleen Wijnaldum aanspeelbaar is op het middenveld. In de onderstaande foto is dat mooi te zien. Koopmeiners ontvangt de bal en draait open. Mexico maakt de ruimtes klein en schermt de as van het veld af. Doordat Nederland op deze manier georganiseerd staat, is het korte combinatiespel nauwelijks mogelijk. Hierdoor is het lastig om op de helft van de tegenstander te komen.
 

Foto 5: Wijnaldum staat in zijn eentje op het middenveld
 
Nederland kan in deze situatie alsnog het middenveld in komen, via een inschuivende Van Dijk. Het probleem is dan wel dat je een speler aan de bal krijgt op een plek waar je liever iemand anders aan de bal hebt. In andere woorden: door deze veldbezetting wordt het voor Nederland moeilijker om de creatieve spelers aan de bal te krijgen.
 
2.Oude formatie betekent niet hetzelfde succes
 
Tegen Bosnië speelt Nederland weer vanuit een 1:4:2:3:1 formatie, net zoals onder Koeman. Het enige verschil is dit keer dat Nederland het moet stellen zonder Depay, die geschorst is voor deze wedstrijd.
 
Tijdens deze wedstrijd ontstaan echter problemen die we ook al hebben gezien in de wedstrijd tegen Polen. Het Poolse elftal maakt die wedstrijd de ruimtes op eigen helft heel erg klein. Nederland weet deze organisatie nauwelijks uit elkaar te spelen, omdat er te weinig loopacties in de diepte zijn.
 
In de onderstaande foto, uit het artikel van Koen Bloks, is goed te zien dat er te weinig diepgang zat in het spel van Oranje tegen Polen. Depay laat zich in deze situatie uit de spits zakken. Hierdoor ontstaat er ruimte voor zijn teamgenoten om loopacties in de diepte te maken. Dit wordt echter niet gedaan
 

Foto 6: Depay zakt uit, maar zijn teamgenoten maken geen gebruik van de ruimte die ontstaat.
 
Ook nu zien we deze problemen weer terugkomen. Zoals Evert van Zoelen analyseert in zijn artikel over de wedstrijd tegen Bosnië, zien we dat de Nederlandse spelers vooral in de bal spelen. Het gevolg hiervan is dat er weinig tot geen verassingselementen zitten in het aanvalsspel van de Nederlanders. Hierdoor wordt het voor de tegenstander makkelijker om te verdedigen, en voor Oranje moeilijker om tot kansen te komen.
 

Foto 7: Nederland laat het na om loopacties in de diepte te maken.
 
Bovendien komt in deze wedstrijd duidelijk naar voren dat De Boer opzoek moet gaan naar een oplossing als de tegenstander voor mandekking op Frenkie de Jong kiest. De tegenstander weet ondertussen dat het aanvalsspel van Oranje geregisseerd wordt door de middenvelder van Barcelona. Daarom offert de tegenstander steeds vaker een speler op.
 
In het volgende voorbeeld is te zien dat Bosnië Pjanic opoffert tijdens het verdedigen. De Bosniër heeft de taak om de hele wedstrijd lang achter De Jong aan te lopen. Het gevolg hiervan is dat de minder creatieve spelers van het Nederlands Elftal de opbouw moeten verzorgen, waardoor het moeilijker wordt om tot aanvallen op de helft van de tegenstander te komen.
 

Foto 8: Pjanic volgt Frenkie de Jong
 
3.Pas je aan op de tegenstander
 
In de Johan Cruijff Arena wordt het voor Nederland duidelijk dat Italië een hele lastige tegenstander is. Tijdens het aanvallen gaan beide backs mee naar voren, terwijl de buitenspelers naar binnen trekken. Hiermee wil Italië de tegenstander voor keuzes stellen, om vervolgens toe te slaan op de plekken waar ruimte is ontstaan.
 
In de heenwedstrijd levert dat vaak beelden op zoals in de twee onderstaande foto’s. Italië probeert de tegenstander naar een kant te lokken, om vervolgens via een crosspass naar de andere kant te gaan. Hierdoor kwam Nederland vaak in 1-tegen-1 situaties of soms zelfs in een ondertal te staan. De eerste foto laat de organisatie van het Nederlands Elftal zien op het moment na de crosspass. Het team is te laat gekanteld en kan geen druk op de bal krijgen.
 

Foto 9: Nederland moet terug sprinten om een ondertal situatie te voorkomen.
 
Een paar tellen later zien we de volgende situatie. Doordat zowel de linksback als de rechtsback van Italië mee op zijn gekomen, ontstaat er verwarring in de achterhoede van Oranje. Ake focust zich op de speler die rechtsbuiten staat, maar tegelijkertijd komt er in zijn rug nog een speler aan. Ondanks dat het drie-tegen-drie is, wordt deze speler volledig over het hoofd gezien. De voorzet gaat dan ook naar de tweede paal, waarna de omhaal over het doel van Oranje gaat.
 
Foto 10: Zaniolo staat helemaal vrij bij de tweede paal.
 
Dit soort situaties wil De Boer voorkomen. Daarom kiest de coach ervoor om het systeem aan te passen naar een 1:5:3:2 formatie. Hierdoor kunnen de opkomende backs van Italië makkelijker opgevangen worden.
 
In de onderstaande foto is goed te zien hoe Nederland dat wil doen. Hateboer focust op de veel opkomende Spinazzola, waarna de achterhoede in zijn geheel doorkanteld. De Vrij krijg daardoor te maken met de linksbuiten Pellegrini, terwijl Ake zich focust op rechtsbuiten Chiesa.
 

Foto 11: De 1:5:3:2 van Oranje.
 
Het lastige aan deze manier van verdedigen is dat het vaak niet zo statisch is als het bovenstaande voorbeeld. De backs, Hateboer en Blind, moeten vaak uitstappen op de backs van Italië. Bovendien moeten De Vrij en Ake doorstappen naar het middenveld, omdat de buitenspelers van Italië zich laten uitzakken. Op het moment dat dit niet goed wordt gedaan of de spelers reageren niet goed op elkaar, kan het gevaarlijk worden.
 
Dit is goed terug te zien bij het tegendoelpunt dat Oranje krijgt. De bal is aan de linkerkant voor Oranje. Hateboer moet op dit moment herkennen dat hij moet knijpen, om zo te voorkomen dat De Vrij in een 1-tegen-1 situatie komt. Dit doet de back van Oranje niet, waardoor Pellegrini vanuit de rug van De Vrij diep gaat en de openingstreffer maakt.
 

Foto 12: Hateboer knijpt niet naar binnen.
 
Toch heeft de omzetting ook zo zijn positieve effecten. Waar Nederland in de heenwedstrijd geen vuist weet te maken, wordt het nu regelmatig gevaarlijk over de flanken. Dit komt omdat Italië heel veel moeite heeft met de opkomende backs van het Nederlands Elftal. In de volgende foto is goed te zien hoeveel ruimte er voor het Nederlands Elftal ligt om op de flanken toe te slaan.
 

Foto 13: Blind krijgt veel ruimte op de linkerflank.
 
De omzetting van De Boer zorgt er dus voor dat Nederland verdedigend iets meer controle heeft. Er was echter wel te zien dat het team niet vaak had getraind op deze manier van spelen. Daardoor komen de Italianen er nog wel eens doorheen, omdat de achterhoede niet goed georganiseerd staat. Aan de andere kant heeft Nederland aanvallend veel meer kunnen brengen dan in de heenwedstrijd.
 
Conclusie
 
Uit de wedstrijden komt duidelijk terug dat De Boer nog zoekende is en niet precies weet waar hij heen wil met zijn elftal. Wil hij door op de voet van Koeman, of wil hij het elftal toch naar zijn eigen hand zetten?
 
Het gevolg daarvan zijn twee matige openingswedstrijden onder De Boer. Zeker de 1:4:3:3 formatie met de punt naar achteren was geen succes. Die wedstrijd heeft Nederland ontzettend veel moeite om op de helft van de tegenstander te komen. Pas toen het team opportunistisch ging spelen, kwam er een beetje dreiging van de kant van Oranje. Na de wedstrijd tegen Bosnië wordt De Boer wel duidelijk dat hetzelfde systeem niet per se leidt tot dezelfde successen.
 
De omzetting tegen Italië is een gedurfde en brengt De Boer wat hij wil. De Nederlanders hebben meer grip op de wedstrijd dan het eerste duel tegen Italië. Het wordt interessant te zien of dit een eenmalige aanpassing is, of dat De Boer zijn elftal elke keer gaat aanpassen aan de sterktes van de tegenstander.
Wil je alles lezen over Voetbal Tactiek?

Log dan in met je account van TrainersMagazine of abonneer je op Het Voetbal KennisPlatform. Je kunt alle artikelen lezen voor minder dan drie tientjes per jaar.

Abonneren voor €29

Of: spaar voor een gratis abonnement door te winkelen in onze webshop

Spaaractie
Het Voetbal KennisPlatform is gratis voor totaalabonnees op TrainersMagazine
LOGIN
Log in met je trainerssite.nl account
Soortgelijke artikelen